Slagveld

Gisteren was het dan eindelijk zover, samen met Gaby, Els, Marc en Remko naar ‘25 Live' het optreden van Georgios Kyriacos Panayiotou beter bekend als George Michael in de Amsterdam ArenA.
We wisten van tevoren dat het het een belevenis zou worden en dat bleek maar al te waar.

Ruim op tijd aanwezig konden we - als voorprogramma - Sophie Ellis-Bextor bewonderen. Echter, het enige wat mij hiervan is bijgebleven is een klein groen stipje op een ver podium en Remko als een kind zo blij met zijn staanplaats op de 'heilige' middenstip. So far, so good...

Die - te - lange pauze tussen voorprogramma en het daadwerkelijke concert (5 kwartier) was minder en had voor ons echt niet gehoeven.
Het wachten werd echter rijkelijk beloond en eerlijk is eerlijk die George is een kanjer. Geweldige stem, goede muziek (uiteraard) en een prachtige belichting... daar kwamen we voor. Zitten we goed en wel helemaal in de goede stemming... krijgen we een pauze en dat hadden ze nou net niet moeten doen!

Moe van het lange staan, het gedrang en niet te vergeten die irritante Major Tom's (mensen met rugzakken waarin een mini-tapsysteem) de hoogste tijd voor de noodzakelijke rek- en strekoefeningen en toen kwam die recensie van het laatste Justin Timberlake concert ineens wel erg dichtbij (En daar werd er weer één weggedragen naar de EHBO-post, een meisje van zestien, hooguit achttien dat door het gedrang bij het podium van Justin Timberlake, van haar stokje was gegaan). Consternatie, want... geen meisje van 16 deze keer maar Gaby die flauw viel. Bleek later gelukkig reuze mee te vallen en volgens de EHBO was het de emotie. Duh, wij weten wel beter het was het proppen/hossen/dringen.

Kortom toen waren we nog maar met z'n drieën en klaar voor de 2e helft. Sfeer zat er direct weer helemaal goed in en toen begonnen de problemen met Marc (heftige rugpijn), exit Marc! Op einde van het concert hebben Els en ik de boel weer bijeen gesprokkeld en richting huis... dus niet! Dit bleek het uitgelezen moment voor een totale ineenstorting van Marc, die dacht goed voorbeeld doet volgen en wat Gaby kan dat kan ik ook. Marc out (letterlijk in dit geval). Gelukkig kwam ook hij weer snel bij zijn positieven maar wel met vreselijk veel pijn en dan hebben we het voor het gemak maar niet over taxi's die maar niet (kunnen) komen. Daar wordt een mens niet gelukkig van, wel van George Michael overigens.

Eind goed al goed, uren later zijn we tenslotte allemaal toch weer heelhuids thuis gekomen. Kortom... een slagveld en ook een avond om niet snel te vergeten.