Ik hoor steeds, uit mijn directe omgeving, dat lopen zo goed voor me zou zijn. Ik heb daar natuurlijk een heel andere mening over en ben niet de enige...Dit weekend werd op een terras, voor de vierde keer dit jaar, mijn hele tafel leeg geveegd door de stok van een Nordic Walker van 84 jaar. Het was dit keer een vrouw met een baard. Een ravage. Er werd wat dom gegrijnsd en gewoon doorgelopen. Want dat is de sfeer; met twee van die stokken in je hand is alles geoorloofd. We moeten het leuk en dapper vinden dat die oudjes nog bewegen. Dat roeit en ramt hele winkelschappen naar God met hun stokken. Om gek van te worden. De rolator, dat was nog te overzien. Je ziet ze aan komen rollen en je pakt je glas bier al in je hand. Je weet: die gaat zo frontaal met haar tas vol prei tegen mijn tafel aan beuken. Ik ben dan al niet zo van de vergeving. Hard aanpakken is het beste. Bejaarden hebben behoefte aan duidelijkheid. Als zo´n kromgegroeid kalkskelet tegen mijn tafeltje aanbotst ram ik er altijd lekker in. `Au, godverdomme. He, opa, ja jij daar kale, met die wijnvlek op je voorhoofd ja. Hing je neushaar voor je ogen? Ja ik heb het tegen jou, ouwe pik. Lijm anders een verrekijker op die bril van je. Je liep tegen mijn tafel. Ja. Kan je dom gaan staan lachen, maar vind je het gek dat je kleinkinderen niet bij je op visite komen. Ze zijn bang voor je, ouwe vossenkop. Ja. Met dat gepiep en gedraai van je rolator. En nou opzouten, ik heb genoeg van die kop van je. Zet hem maar in zijn vier die kar van je´.
Dat moet allemaal maar bewegen. Wat is er mis met rustig sterven achter een raam? Nee, het moet naar buiten, het moet onze lucht inhappen en dat moet allemaal met twee stokken in hun handen door onze natuur lopen. Nordic Walking… Wandelen alsof je langlauft. In heel Nederland loopt dat langs de wegen, door de bossen en op het strand met die armen te zwaaien. Vervelend. Ik wil ongestoord van een horizon kunnen genieten en niet steeds dat gemolenwiek voor me langs zien trekken. Niet om aan te zien. Als je echt niets kunt ga je Nordic Walken. Bejaarden trekken zich als naaktslakken van een kilo of 90 door een bos.
Een maand geleden ging ik op de fiets naar Amsterdam. Ik denk, wat hoor ik toch? Lag er een Nordic Walker langs de kant van de Amstel. Bezweken. Hij wenkte me met een stok. Ik toch maar even afgestapt. Dat zag er niet goed uit. Het oude mannetje in het gras had een aangekoekte kraag schuim om zijn mond, mompelde steeds iets over Zweden en bleef met zijn armen gewoon de Nordic Walking beweging maken. Een kip waar je de kop afslaat. Ze blijven nog even doorhollen tot het lichaam begrijpt dat er iets mist. Deze bejaarde lag op zijn rug, maar naar zijn gevoel en overtuiging was hij nog lekker langs Gods wegen aan het cruisen met die geile Nordic stokken van hem. Ik heb ze voorzichtig afgepakt. Paniek op die kop. Ik sprak hem toe.
`Luister eens meneer Eng, het is echt beter voor u. U hebt meer aan ijzertabletten en een keer vroeg naar bed.´ Hij verstond mij niet. Hij bleef maar prevelen over Nordic Walking. Ik schreeuwde nu maar even, om in ieder geval goed bij hem binnen te komen. `KALK!!! DAT HEB JE NODIG!! KALK!! LOPEN IS SLECHT VOOR BEJAARDEN. GEZONDE MENSEN HEBBEN LAST VAN U. VERSTAAT U MIJ. NIET MEER NAAR BUITEN. KIJK MAAR. DAAR LIGT U, LANGS DE AMSTEL. GAAT ER ZO EEN FUUT ZIJN NEST OP UW BUIK BOUWEN. IS DAT DAN WAT WE WILLEN?`
Ik heb de stokken meegenomen. Een paar honderd meter verder, waar ik de bejaarde niet meer hoorde schreeuwen, bestudeerde ik ze eens goed. Twee dunne wandelstokken. Meer was het niet. Met een leren polsriempje er aan vast. Nordic stond er op. Ik probeerde het even. Godverdomme, dat had toch wel iets. Alsof je in Zwitserland zat, maar dan zonder die kutbergen. Ik deed een rondje om een grasveld heen. Verdomd zeg, dat ging lekker. Dat gezwaai met de armen, wat was dat vitaal, wat was dat lekker dynamisch. Volgens mij zag ik er ook heel goed uit. Ik zette mijn fiets op slot en begon richting stad te Nordicen. Heerlijke tocht. Ik gaf het Nordic Walken een heel ander imago. Jong en verfrissend. Na driehonderd meter had ik al vier fietsers striemend in hun nek geslagen met mijn linkerstok. Wat maakte het uit. Ik was aan het sporten, nou dan! Een stoplicht was lastig. Ik wilde op het fietspad wel gewoon in het ritme blijven en sloeg een meisje vlak voor mij zes keer daverend op haar hoofd. Daar ging ik alweer. Schitterend hoe ik die bocht maakte bij het Frederiksplein. Och wat walkte ik mooi de Utrechtse straat in. Lekker op tempo bij Concerto naar binnen waar ik in zes halen de afdeling Dance en Tweedehands kapot ramde. Heel belangrijk bij Nordic Walking, dat je ook in stilstand de armen door blijft bewegen. Pang daar ging ik alweer. Minuten later veegde ik het halve Waterlooplein leeg, stripte 49 terrastafels op de Nieuwmarkt en ben uiteindelijk, qua remmen, gewoon maar een gracht ingelopen. Nog bijna 20 minuten naast een waterfiets meegevaren, malend met mijn armen in het water en uiteindelijk via het Amsterdam-Rijnkanaal de wadden op gelopen. Prachtsport!
Bron: nicodijkshoorn.com
