De laatste tijd gaat het mij technisch gezien, niet voor de wind en ik heb naast verbouwingsperikelen nu ook problemen met bijna al mijn communicatieapparatuur. Afgelopen week heeft niet alleen de fax het begeven, ook mijn mobiel en laptop zijn ondertussen 'overleden'. Ben nu dus druk bezig om één en ander weer 'boven water te krijgen'. Telefoonnummers, documenten, etc. etc. Kwam bij deze hele operatie ondermeer onderstaande column tegen, die Philip ooit had doorgestuurd. Blijft leuk...Ik moest nieuwe ski’s hebben. Vorig jaar hadden de Belgen (!) grappen gemaakt over mijn ski’s (“Daer ies Jezus nog op vastkespijkerd…”) en als Bélgen al lollig durven doen over je uitrusting, dan weet je dat het echt tijd wordt voor vervanging. Mijn skiadviseur was een blond joch met een blik van ‘ik kan elk wijf krijgen’. Op zijn eerste vraag was ik al direct niet voorbereid. “Roetsjt u nog veel bij het carven?” Hij had net zo goed kunnen zeggen: “Knorft u nog veel bij het purken?” Ik gokte op ja (ik ben een enorme knorfer). Het boy-band-koppie had nog meer vragen: of ik een
freestyle of
bigmountain of
ski-cross of toch meer een
allmountain-type was.
Ik vroeg om een hulplijn en zei: wat is de vakterm voor een na-vijftien-jaar-skiles-nog-steeds-niet-parralel-type? Stoïcijns vervolgde Mr. Ski zijn lange betoog over zaken als radius-, slip/slide- en ‘off piste’-karakteristieken. Hij besloot zijn kruisverhoor met de vraag ‘wat ik nu eigenlijk echt verlangde van de ski’. “Als ik om half drie maar bij de après-ski ben”, antwoordde ik inmiddels getergd. Het gesprek veranderde echter dramatisch toen ik mijn maximale budget van driehonderd euro liet vallen. Tien seconden later stond ik in de koopjeshoek van de winkel en ineens verstond ik de verkoper weer. “Kijk we hebben die blauwe, die zijn wel oké.” (Alleen mocht ik niet te veel roetsjen bij het carven).
Een week later in Oostenrijk vielen de nieuwe blauwe ‘carvers’ eerlijk gezegd een beetje tegen. Ik had een spectaculaire verbetering van mijn skitechniek verwacht, zeker ten opzichte van mijn antieke ski’s. Aan mijn Nederlandse skileraar vroeg ik: “Roetsj ik misschien te veel bij het carven?” “Nee hoor”, antwoordde hij, “Je bent gewoon een stijve hark”.
Bron: Kees van Amstel / Comedytrain
Ben helaas niet de enige met tegenvallende verbouwingen, ook anderen hebben hier last van, maar dit schept wel een band. Vraag maar na bij Tristan, Gerry en Floriaan. De kersverse eigenaars van café restaurant Open op het Westerdoksplein 20. Nu is het natuurlijk altijd al de vraag: is een brug nu open of dicht? 
