A place under the sun...

Was het niet zo dat Las Vegas midden in de woestijn ligt en dat je daar eigenlijk helemaal niet zonder airco kunt. Think again (!) en bekijk de foto's van afgelopen donderdag, niet normaal... en dan maar vol blijven houden dat we te maken hebben met global warming. Ik ben in ieder geval blij dat mijn centrale verwarming nu weer is gemaakt, ben oprecht bang dat ik die binnenkort toch best wel nodig zal hebben!

Gouden bergen...

Het is toch wat, is het al weer december en heb ik ruim 2 hele maanden niets van me laten horen. Nu kan ik me er natuurlijk heel gemakkelijk van af maken, door op te merken dat ik het zo druk heb, maar dat is eigenlijk helemaal niet waar!

Onder het mom van "die schrijft, die blijft" dan toch maar even vlug een nieuwtje melden: Het is natuurlijk weer hoog tijd voor onze traditionele wintersport. Het seizoen is begonnen, de liften zijn open, de omstandigheden zijn prima (veel sneeuw) en het uitgebreidere gezelschap (5 man deze keer) is er ook helemaal klaar voor. Ondanks het feit dat ik eens wat anders wilde, zijn we toch weer teruggevallen op een zekere keus. Of zoals Hans het opmerkte "als het aan mij leg, gaan we naar Lech" en dus gaan we naar... Lech!

Voor de broodnodige afwisseling gaan we dan wel naar Oberlech deze keer en het 'gelukkige' hotel dat zich - vanaf komende zaterdag - op kan maken voor onze komst is Hotel Goldener Berg. Culinair zouden we zeker aan onze trekken moeten komen, ze hebben een nogal hoge notering bij de Gault Millau immers. Maar zoals altijd: zien (proeven in dit geval) is geloven!

'Where life happens'

Zoals beloofd, kom ik nog maar even terug op dat hele Dubai verhaal, voorpret is ook leuk toch? Vanaf begin volgende week zullen wij dus verblijven in The Address, Downtown Dubai dat vandaag - als alles goed gaat in ieder geval - pas voor het eerst zijn deuren zal openen.


Zal morgen voor de zekerheid, toch maar weer even mailen met Ina - mijn nieuwste, beste vriendin in Dubai - die de reservering heeft verzorgd en super attent overkomt. Ik reken dus stiekem toch een beetje op een upgrade naar een suite. Alleen het beste is goed genoeg... of zoals ze zelf zeggen ‘Where Life Happens’.

Vooraankondiging

Dit is een bericht voor alle mensen die denken dat ik toch zeker wel wat leuks ga doen met mijn nu snel naderende 50ste (!) verjaardag.
En dan hebben we het het dus over de obligate verjaardagsetentjes, borrels, surprise parties, etc.



Jazeker 'ik ben klaar voor de duik', maar heb toch gekozen voor een zonniger alternatief, we gaan naar Dubai...


PS. Be back soon for more details hi, hi

Ik zeg het al jaren ...

Ik geef al tijden heel eerlijk toe dat ik de geitenwollen sokken niet heb uitgvonden, vandaar dat ik tot op heden ook nog geen groen stroom afneem. Terecht naar nu blijkt...


'Groene stroom onderdeel van nepsysteem'


Mensen met groene stroom worden opgelicht. Dat meldt De Telegraaf dinsdagochtend.

"De certificaten voor groene stroom zijn onderdeel van een nepsysteem. Er wordt geen kuub groene stroom extra door geproduceerd en dat weten de energiebedrijven ook", zegt PvdA-parlementariër Dorette Corbey in de ochtendkrant.

Zij heeft daarom in het Europees Parlement de aanval geopend op het Nederlandse systeem. De circa 2,5 miljoen Nederlandse gezinnen, die in hun huis milieuvriendelijke groene stroom gebruiken, zouden al jaren in de maling worden genomen.

Bron: NU.nl

Preuvenemint

Bijna was dit feest me door de neus geboord, met dank aan Marcia, die zich zaterdag vijf minuten voordat haar dienst begon ziek meldde (en daar kan ik dus heel slecht tegen). Dus niet zaterdagmiddag al maar zondagochtend pas naar Maastricht afgereisd om nu eindelijk het Preuvenemint eens mee te maken. Super fijne dag gehad, niet alleen het weer werkte goed mee, ook alleen maar aardige en leuke mensen tegen gekomen. Aan het begin van de middag zijn we vol goede moed begonnen met een wel zeer uitgebreide proeverij van Gewürztraminers (kwaliteit eerst, zeg maar) en daarna hebben we min of meer alles wat los en vast zat gedronken. Met als resultaat dat het 'preuven' gedeelte enigszins ondergesneeuwd is geraakt ;-) Moeten we volgend jaar toch anders (lees beter) aanpakken, want zo hebben we onszelf tekort gedaan...

Villa Hopping

Het is een beetje stil op dit blog geweest de laatste tijd, komt allemaal doordat we een unieke manier van vakantie vieren hebben ontdekt.

Het zogenaamde villa hoppen.

Dit houdt in dat je gratis en voor niets in een villa van iemand anders gaat zitten. We zijn hier eind juli mee begonnen in Zeist, waar we bijna 2 weken hebben gezeten. Daar hadden we het prima voor elkaar, prachtig huis, grote tuin en een verwarmd zwembad. Wat wil een mens nog meer...












---

Nou verrassing, dat kan toch nòg beter. Aangezien in Zeist het weer niet echt mee wilde werken, waren we toen niet toegekomen aan onze portie zon! Dus toen Remko en Gaby zo vriendelijk waren ons uit te nodigen in Ste. Maxime, zijn we afgelopen week meteen naar Zuid-Frankrijk gevlogen (om de schade in te halen zeg maar). Kortom deze manier om je vrije tijd door te brengen, is zeker vatbaar voor een herhaling. Vandaar deze oproep: wie heeft er deze winter nog een villa (of een groot chalet) in een wintersportoord beschikbaar? We zijn flexibel, ruimen keurig op en maken (bijna) niets kapot...

Nou moe...

Als ik eens een keer aangifte wil doen van flessentrekkerij (De heer Van Toor = de wegloper van een paar maanden geleden, naam/adresgegevens volgen nog hi, hi) mag het niet van de politie, dus de oplossing is klaarblijkelijk om gasten zonder kleren op straat te zetten, dan wordt er ineens wel actie ondernomen... en daar baal ik oprecht van! Dus we weten nu hoe we het voortaan moeten aanpakken .

Een hoteleigenaar uit Den Helder heeft donderdagavond een van zijn gasten naakt op straat gezet, omdat de man niet direct voor zijn kamer kon betalen. Dat laat de politie vrijdag weten.

De eigenaar van het hotel aan de Parallelweg ontdekte 's avonds laat dat de 45-jarige gast bij een hotel in Enkhuizen zijn rekening niet voldaan had. Hij maakte de man wakker en eiste dat deze meteen zou betalen.
De gast had echter geen geld bij zich, waarop de hotelhouder besloot hem op straat te zetten.

Zonder kleren

De wanbetaler kreeg geen tijd zich aan te kleden en werd naakt het pand uitgezet. Een medewerkster van het hotel liet de politie rond 01.00 uur weten dat de man zonder kleren op straat liep. De politie hield daarop beide mannen aan.
De hotelier had volgens de politie zijn gast niet zo op straat mogen zetten en zeker niet zonder hem zijn spullen mee te geven. De hotelgast kreeg op het bureau een papieren overall en werd vervolgens aangehouden voor flessentrekkerij.

Aangifte

De hoteleigenaar uit Den Helder en de eigenaresse van het hotel in Enkhuizen hebben allebei aangifte gedaan tegen de wanbetaler. De politie heeft de hotelhouder uit Den Helder in de loop van de nacht vrijgelaten.

Bron: NU.nl

Hiep, hiep (en dan nog wat)

Gisteren was Oswald jarig dus dat hebben we maar gevierd, met etentjes en veel drank... Immers 46 jaar is ook weer zoiets; je bent nog wel jong maar niet meer piep zeg maar! Is voor mij ook weer meteen een vooruitblik voor wanneer ik jarig word (over een hele poos) hi, hi.

Kunst... omdat het leuk is!

Soms levert een keer uit eten gaan meer op dan een volle maag en een voldaan gevoel.

Afgelopen zondag was zo'n dag...



Aangezien 'onze' Italiaan in Maastricht weer eens niet bleek te lukken (vanwege een kleine bedrijfsvakantie deze keer), zijn we - min of meer per ongeluk - terecht gekomen in Restaurant Ut Lieuwke met niet alleen lekker eten op tafel maar ook nog eens heel erg leuke en zeer betaalbare kunst aan de muur. Meteen maar zo flink geweest om 'groot' in te kopen (zie foto's bij deze post). Binnenkort dus te bewonderen in het hotel en een 3e schilderij is ook in de planning opgenomen. Onder het mom van hebben, hebben, hebben...

Varekai

Als afsluiter van een rommelige week - dat gepruts met al die vrije dagen achter elkaar - was het afgelopen vrijdag weer tijd voor cultuur. Deze maal de voorstelling Varekai van het Cirque du Soleil. Prachtig als altijd, aanrader. Wat ook te adviseren is; ga op tijd van huis, want die witte tent is een heel eind lopen en ze beginnen echt strikt op tijd. Zijn we achter gekomen... en dan kun je pas in de pauze je goede (en dure) stoelen bezetten!

Zoals gebruikelijk is het verhaal 'slechts' een kapstok voor de verschillende nummers. Voor wie er toch behoefte aan heeft:

Een eenzame jongeman komt uit de lucht vallen en het verhaal van Varekai begint. De jongeman komt terecht in de schaduw van een magisch bos, een caleidoscopische wereld bevolkt door excentrieke wezens. Hij begint aan een avontuur dat zowel absurd als buitengewoon is. Op deze dag speelt tijd geen rol, op deze plek van onbegrensde mogelijkheden begint een betoverende herontdekking van het leven.

No Country for Old Men

Afgelopen dagen in Maastricht - bij Oswald - doorgebracht. Dat is natuurlijk geen straf en het was reuze gezellig, alleen het weer werkte deze keer niet echt mee... regen, regen, regen.
Vandaar en vanwege het feit dat Oswald vrijwilliger is bij La Lumière (het Maastrichtse filmhuis) op maandagavond maar een film gepakt - een goede deze keer - die erg rauw is en tot nadenken stemt. In dit geval is het overigens wel handig om even het verhaal te kennen...

Het ruige en onherbergzame gebied op de grens van Texas en Mexico is geen land voor oude mannen, jonge mannen kunnen zich daar al nauwelijks staande houden, en vrouwen komen er helemaal niet aan te pas. In No Country For Old Men van Joel en Ethan Coen speelt dit landschap een hoofdrol. Maar de natuur is veel minder gestileerd in beeld gebracht dan in eerdere films van de Coens en hun vaste cameraman Roger Deakins. De woestijn heeft geen opsmuk nodig.

Dit landschap, onder een moordende zon, is een geschikte plaats om een besef te ontwikkelen van de futiliteit van iedere menselijke inspanning. Daarmee worstelt de Texaanse sheriff op leeftijd, Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones). Zijn fraaie monologen in de melancholieke voice over zijn rechtstreeks afkomstig uit de gelijknamige roman van Cormac McCarthy.

Tijdens zijn loopbaan heeft de sheriff altijd zonder al te veel inspanning de orde weten te handhaven. Maar in de herfst van zijn leven wordt hij geconfronteerd met een radicaal nieuw kwaad, waar hij geen raad mee weet. Dat kwaad verschijnt in de persoon van de mysterieuze Anton Chigurh (Javier Bardem).

In de eerste scènes zien we hem achtereenvolgens een hulpsheriff wurgen met zijn handboeien, en een willekeurige automobilist executeren met een schietapparaat aan een hogedruktank, dat je eerder in het slachthuis zou verwachten.

Waar komt zulk radicaal kwaad vandaan? Eerst neigt de sheriff naar cultuurpessimisme; hij beklaagt zich over de jeugd die tegenwoordig – de film speelt zich af in 1980 – geen fatsoenlijke opvoeding meer krijgt, en de drugshandel die het grensgebied tot een war zone heeft gemaakt. Maar hij is ook gevoelig voor een metafysische verklaring. Hij is geen religieus mens, zo peinst hij in een passage in de roman die de film niet heeft gehaald, maar misschien moet hij constateren dat de duivel wel degelijk bestaat.

Anton Chigurh, een bad guy van mythische proporties, geeft alle aanleiding tot zulke theologische speculaties. Chigurh blijft volstrekt onaangedaan bij zijn moordpartijen, zelfs als hij ernstig gewond raakt. In de hele film is hij niet meer dan een schim, een vreemdeling met een naam die bijna niet valt uit te spreken en die ironisch genoeg klinkt als ‘Sugar’. Zijn motieven blijven even raadselachtig: hij doodt niet alleen voor het geld, of omdat hij er sadistisch genoegen aan beleeft. Hij beschouwt zichzelf als een voertuig van het noodlot, legt hij uit. Alles is voorbestemd. Tegelijkertijd laat hij tot twee keer toe een slachtoffer een muntje opgooien, dat over leven of dood zal beschikken.

Is Chigurh wel een mens? Het kwaad heeft in No Country For Old Men geen eigen identiteit, maar bestaat juist uit het ontbreken van iedere (menselijke) eigenschap. Dat zie je in Chigurhs lege ogen en hoor je in zijn uitdrukkingsloze, diepe stem. Het moet wel raar lopen wil Bardem voor dit weergaloze portret van een psychopaat niet de bijrol-Oscar krijgen, waarvoor hij is genomineerd.

Chigurh maakt jacht op Llewelyn Moss (Josh Brolin), een lasser en Vietnamveteraan, die in de woestijn bij toeval stuit op de dode lichamen van een Mexicaanse drugsbende en een koffertje met twee miljoen dollar. Hij neemt het koffertje mee, maar besluit die nacht terug te gaan om water te brengen aan de enige man die nog in leven was. Dat is heel onverstandig en hij weet het: „I’m fixin’ to do something dumber than hell”, zegt hij tegen zijn vrouw. De Coens hebben zich in hun films vaak vrolijk gemaakt over kleine krabbelaars, die zich stuntelend op het pad van de misdaad begeven. Maar Brolin staat zo’n neerbuigende houding tegenover zijn personage niet toe door zijn sterke spel.

Llewelyn is evenzeer een fatalist als de sherrif en Chigurh, met wie hij een moeilijke naam deelt. Dat is geen veelbelovende levenshouding voor de held van een avontuur. Die moet immers iets doen. Maar laat drie verschillende soorten fatalisme op elkaar botsen en je hebt een film. Een heel goede zelfs.

Het Amerikaanse zelfonderzoek na de aanslagen van 11 september 2001 heeft tot nu toe twee soorten films opgeleverd: de directe en de indirecte. Films als In the Valley of Elah (meesterlijk) en Lions for Lambs (mislukt) stellen het onderwerp rechtstreeks aan de orde. There Will Be Blood van Paul Thomas Anderson en No Country For Old Men doen dat via een omweg. Niet toevallig zijn beide films moderne westerns – bij uitstek het filmgenre waarmee de Amerikanen hun temperatuur opnemen.

In hun recente films leken de Coens zich te verliezen in een spiegelpaleis van films die alleen nog naar andere films verwijzen, en daarmee net zo irrelevant te worden als Quentin Tarantino. In No Country For Old Men slaan ze nieuwe wegen in: dit is hun eerste echte boekverfilming, de acteurs zijn grotendeels nieuw voor hen, de stijl is realistischer en de ironie beter gedoseerd. Dat heeft een film opgeleverd waar niemand om heen kan. En die zijn zeldzaam.

Wat maakt meer kapot...?

En dan zeggen ze dat drank meer kapot maakt, dan je lief is. Als je onderstaande berichtje zo leest, kunnen die wietrokers er ook wat van (of eigenlijk niet, het is maar net hoe je het bekijkt, hi, hi).

De zoon van de woensdag overleden schrijver Hugo Claus is naar eigen zeggen te lui om de boeken van zijn vader te lezen. Arthur Kristel (33), zoon van Claus en actrice Sylvia, werkt al zestien jaar in een coffeeshop in Utrecht.

Arthur Kristel in de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws van zaterdag over zijn vaders boeken: "Het staat zo buiten mijn belevingswereld, het is in een heel andere tijdgeest geschreven. Vroeger kon ik zegggen dat ik te jong was om het te bevatten. Later heb ik gezegd dat ik te stom was. Nu hou ik het maar op te lui''.

Hij probeerde ooit zelf acteur te worden. "Soms zeg ik lachend: het slaat een generatie over. Mijn vader is schrijver. Mijn moeder actrice en ik ben gewoon...stom.'' Zijn passie gaat nu uit naar videogames, die hij hele dagen kan spelen.

Bron: NU.nl

Jumper

Vanmiddag word ik zomaar ineens gebeld door Menko, met de vraag of ik meeging naar de film. Tuurlijk, geen probleem, komt goed uit, is alweer een hele poos geleden! Jumper zou het moeten worden... Wel iets van gehoord, geen idee voor de rest. Kortom; een boeiende film met een leuk thema, maar op één of andere manier - ben ik bang - heb ik het niet helemaal begrepen?

Jumper gaat over scholier David Rice (Hayden Christensen), die als vijftienjarige bij zijn vader woont. Zijn moeder is ooit weggelopen. Op een dag merkt hij op school dat hij over een buitengewone gave beschikt. Hij kan in sommige gevallen opeens heel snel naar een andere omgeving springen.

‘Anywhere is possible.’ Op een dag verlaat ook hij het ouderlijk huis en begint aan een zwervend en springerig bestaan. Streng en zeer harde bad-guy Roland, Samuel L. Jackson, volgt David die vervolgens in een gekke oorlog terecht komt als hij steeds meer ontdekt over zijn gave. Roland heeft zijn vizier op alle jumpers gezet en bezoekt ook David. David vlucht en blijkt ook in gezelschap van zijn vader niet veilig te zijn. De gevechten met diverse jumpers op de diverse plekken in de wereld zoals in Italie leveren aardige actie-scenes op. Toch.. anders dan continu vluchten lijkt deze actiematige SCI-FI geen doel te hebben.

De film raakt na een vliegende start in een b-filmachtig plot terecht. Jammer wel. De regisseur Doug Liman van de Bourne Ultimatum (2007) had met zijn topcast meer gekunt met dit gegeven.

Het is goed opletten bij Jumper want ook de film zelf is snel en springerig.

In hogere sferen...

Het kind is gisteren 7 geworden (dat heb je ervan als je jarig bent op schrikkeldag, dan gaat het allemaal niet zo snel), dus hebben we deze keer de verjaardag van Menko maar eens uitgebreid gevierd met een hapje en heel veel drankjes. Omdat het een beetje een speciale dag was hebben we ook nog maar een afzakkertje gehaald op grote hoogte.


We zijn naar Club 11, geweest (was er ook nog nooit van gekomen). Viel niet tegen lekkere muziek - een beetje veel van hetzelfde - en een fenomenaal uitzicht over nachtelijk Amsterdam. Daar kan geen andere club tegenop. Kortom aanrader...

Club 11 is gelegen op het Oosterdok, op de bovenste verdieping van het voormalig hoofdpostkantoor naast het Centraal Station. Het ligt vlak aan de IJ-oevers en op een steenworp afstand van Nemo en Arcam. Met grote ramen rondom biedt het uitzicht over de gehele stad, bij mooi weer tot Schiphol. Extra vensters van 11 zijn twaalf videoschermen. Met een grote gele bar is het restaurant zichtbaar het centrum. Enorme kanteldeuren maken het mogelijk de ruimte te splitsen, als het programma dat vereist.

Open eindelijk open...

Ben helaas niet de enige met tegenvallende verbouwingen, ook anderen hebben hier last van, maar dit schept wel een band. Vraag maar na bij Tristan, Gerry en Floriaan. De kersverse eigenaars van café restaurant Open op het Westerdoksplein 20. Nu is het natuurlijk altijd al de vraag: is een brug nu open of dicht?

In dit geval is het antwoord simpel en duidelijk... OPEN natuurlijk!

Morgenmiddag 16.00 uur vindt de officiële aftrap plaats met een drankje en een hapje, waar ik natuurlijk bij aanwezig zal zijn! Ben erg nieuwsgierig hoe het er allemaal uitziet, morgenavond weet ik meer. Vanaf deze plek wens ik het ondernemende drietal alvast veel gasten en weinig verdere tegenslagen toe... En zet de drank alvast maar koud!

Carven

De laatste tijd gaat het mij technisch gezien, niet voor de wind en ik heb naast verbouwingsperikelen nu ook problemen met bijna al mijn communicatieapparatuur. Afgelopen week heeft niet alleen de fax het begeven, ook mijn mobiel en laptop zijn ondertussen 'overleden'. Ben nu dus druk bezig om één en ander weer 'boven water te krijgen'. Telefoonnummers, documenten, etc. etc. Kwam bij deze hele operatie ondermeer onderstaande column tegen, die Philip ooit had doorgestuurd. Blijft leuk...

Ik moest nieuwe ski’s hebben. Vorig jaar hadden de Belgen (!) grappen gemaakt over mijn ski’s (“Daer ies Jezus nog op vastkespijkerd…”) en als Bélgen al lollig durven doen over je uitrusting, dan weet je dat het echt tijd wordt voor vervanging. Mijn skiadviseur was een blond joch met een blik van ‘ik kan elk wijf krijgen’. Op zijn eerste vraag was ik al direct niet voorbereid. “Roetsjt u nog veel bij het carven?” Hij had net zo goed kunnen zeggen: “Knorft u nog veel bij het purken?” Ik gokte op ja (ik ben een enorme knorfer). Het boy-band-koppie had nog meer vragen: of ik een freestyle of bigmountain of ski-cross of toch meer een allmountain-type was.
Ik vroeg om een hulplijn en zei: wat is de vakterm voor een na-vijftien-jaar-skiles-nog-steeds-niet-parralel-type? Stoïcijns vervolgde Mr. Ski zijn lange betoog over zaken als radius-, slip/slide- en ‘off piste’-karakteristieken. Hij besloot zijn kruisverhoor met de vraag ‘wat ik nu eigenlijk echt verlangde van de ski’. “Als ik om half drie maar bij de après-ski ben”, antwoordde ik inmiddels getergd. Het gesprek veranderde echter dramatisch toen ik mijn maximale budget van driehonderd euro liet vallen. Tien seconden later stond ik in de koopjeshoek van de winkel en ineens verstond ik de verkoper weer. “Kijk we hebben die blauwe, die zijn wel oké.” (Alleen mocht ik niet te veel roetsjen bij het carven).
Een week later in Oostenrijk vielen de nieuwe blauwe ‘carvers’ eerlijk gezegd een beetje tegen. Ik had een spectaculaire verbetering van mijn skitechniek verwacht, zeker ten opzichte van mijn antieke ski’s. Aan mijn Nederlandse skileraar vroeg ik: “Roetsj ik misschien te veel bij het carven?” “Nee hoor”, antwoordde hij, “Je bent gewoon een stijve hark”.

Bron: Kees van Amstel / Comedytrain

Baan(tje) trekken...

In dit geval dekt de titel de lading wel zo'n beetje. Immers als je in dit zwembad naar de overkant bent gezwommen is er geen sprake meer van een baantje trekken. Dus... Pieter van den Hoogenband "eat your heart out".

Chili mag zich de eigenaar noemen van het grootste zwembad ter wereld. Het zwembad van resort San Alfonso del Mar, vlakbij Algarrobo aan de Chileense zuidkust, is ruim één kilometer lang en werd onlangs door het Guinness Book of World Records erkend als het grootste ter wereld.

Crystal Lagoons, eigenlijk een nagebootste zoutwaterlagune, is ongeveer 8 hectaren groot en bevat 250.000 kubieke meter gefilterd zeewater uit de Grote Oceaan.

Het zwembad werd vorig jaar gebouwd omdat de oceaan ter hoogte van San Alfonso del Mar te koud en te wild is om in te zwemmen. Het water in het zwembad is gemiddeld zo’n 9 graden warmer. Het duurde 5 jaar om het zwembad te bouwen, de onderhoudskosten bedragen zo’n 3 miljoen euro per jaar.

Bron: MissetHoreca.nl

If I were a rich man...

Zat net een beetje te lezen in de nieuwe Condé Nast Traveller, is altijd leuk om te doen als je je verveelt hi, hi. Lekker wegdromen bij super exclusieve (reis) bestemmingen. Kom ik ineens het berichtje tegen dat Richard Branson, de eigenaar van Virgin, een nieuw optrekje in Verbier heeft geopend. Dit chalet is wel erg compleet uitgerust, onder andere met een eigen schaatsbaan, binnen en buiten jacuzzi, binnenzwembad, hamman, spa etc. etc.

Wakker geschud, ben toen maar eens even verder op internet wezen kijken, naar het precieze hoe en wat. Adembenemend mooi allemaal en ook adembenemend onbetaalbaar helaas. Voor iedereen die ook graag even wegdroomt, heb ik even de weblink toegevoegd: Virgin Limited edition kijk en huiver!

Next week, Richard Branson officially opens what is probably the most expensive ski lodge for hire in the world. Once a bare wooden shack, he has spent £3.5 million on a lavish makeover on The Lodge.

Guests will get an underground swimming pool and spa, nine staff and a personal chef - and a bill at the end of a week's stay in high season for £57,000.

Bron: Daily Mail: The vulgarians of Verbier

Auto gegijzeld...

Uiteraard is een afgebrande woning geen leuk voorval. Heb dan ook zeer zeker oprecht medelijden met de bewoners van het pand schuin tegenover mij, dat op nieuwjaarsmorgen volledig in de as is gelegd. Mijn enige pech was, dat ik dus net mijn auto op dat stukje gracht had geparkeerd, gelukkig niet voor maar net naast het betrokken pand. So far, so good...

Blijken ze meteen daarna, vanwege instortingsgevaar en sloopwerkzaamheden dit hele stuk gracht af te sluiten. Resultaat: dat ik al drie dagen lang mijn auto wel zie staan maar niet kan gebruiken! Ben in arren moede maar met de trein naar mijn werk geweest, de afgelopen dagen.

Tot mijn grote verrassing echter, wordt ik vandaag - in alle vroegte - door de politie gebeld met de vraag wanneer ik nu eindelijk mijn auto eens ga verplaatsen, anders wordt hij weggesleept(!). Duh, goeie aktie, niet echt!

Happy New Year...