Des Promises De La Nuit

Zo dat zit er al ook weer bijna op, het jaar 2007 bedoel ik dan...

Dit was weer een jaar van nieuwe ontwikkelingen en gebeurtenissen. Een liefde die voorbij is, een relatief kleine verbouwing die uiteraard veel te lang heeft geduurd, etc.

En dat zijn dan nog maar een paar high lights (is het tegenovergestelde low lights, overigens??). Bovendien hoef ik nu voor het eerst sinds jaren niet te werken op Oudejaarsavond, is ook wel eens fijn...

Om het nieuwe jaar passend te beginnen hebben we kaartjes weten te bemachtigen voor "Des promises de la nuit" in club Jimmy Woo. Niet helemaal hipperdepip meer, maar je moet toch wat en een hele VIP tafel op Chemistry à euro 1700,- werd toch wel een beetje gortig!

En om het allemaal een beetje inzichtelijk te maken... de foto's:

Trix achterna...

Na jaren in de beide Gurgls te zijn geweest (Ober en Hoch), is het tijd voor de broodnodige afwisseling. In overleg met mijn goede vriendin Trix - die heel enthousiast was over Lech am Arlberg - hebben wij dan ook maar besloten de stoute (ski)schoenen aan te trekken en hier een onderkomen te boeken.

Vanaf morgen kun je ons dan ook de hele komende week vinden in Hotel Arabell. Bijkomend voordeel is, dat bijna alle stoeltjes- liften hier een verwarmde zitting hebben... Dat kennen we ook nog niet maar lijkt me wel erg lekker.

Zo'n vakantie gaat eigenlijk best wel heel snel voorbij, gelukkig hebben we de foto's nog:

Billy Ocean

Ik wil dit stukje maar beginnen met de opmerking; "De oudjes doen het nog best". Mag je voor jezelf inschatten wie ik met de oudjes bedoel...

Aanstaande donderdag gaan we - vanwege het grote succes van de afgelopen keer - weer eens naar Paradiso. Deze keer is Billy Ocean de gelukkige die voor ons mag optreden.

Maar eens even kijken of hij ook zo goed met onze torenhoge verwachtingen kan omgaan hi, hi.

Pointer Sisters

Waarschijnlijk is het niet alleen mezelf opgevallen, maar ik ben al een poos niet meer cultureel bezig geweest. Terwijl het dit jaar allemaal zo goed was begonnen...

Daar komt dan vanavond weer eens verandering in: We gaan eindelijk naar de Pointer Sisters. Ben heel benieuwd hoe dat deze keer gaat uitpakken?

Volgens mij is het een behoorlijke dosis jeugd sentiment (ik word al ouder immers), maar volgens de lovende verhalen uit België, kunnen ze er nog steeds wat van. Morgen weet ik meer...

Da's leuk om te weten...

Hier word ik persoonlijk altijd wel een beetje blij van... Een luxe, over-the-top hotel met veel, heel veel toeters en bellen.
Het wordt nu toch wel eens de hoogste tijd om Dubai te gaan verblijden met een bezoekje!

Projectontwikkelaars in Dubai hebben plannen bekend gemaakt voor een zevensterrenhotel voor de kust van de Arabische stad met een ‘jungle’ van twee verdiepingen aan de top. Het is het wordt daarmee het tweede ultra-luxe hotel in Dubai dat zichzelf zeven van de vijf te behalen sterren toebedeelt.

Het Aperiron-hotel moet 300 meter buiten de kust van Dubai komen en is alleen toegankelijk per helikopter of boot. Een grote hotelgroep die vooralsnog niet bekend wil worden, zou het project willen financieren.

Lagune
Het ongeveer 250 miljoen euro kostende hotel herbergt 438 luxe kamers, verdeeld over 28 verdiepingen. Verder komt er een kunstgalerie en een onderwaterrestaurant dat de gasten uitzicht biedt op een omringende kunstmatige lagune.

Het letterlijke topstuk bevindt zich op de bovenste twee etages, waar een klimaatgecontroleerde jungle met vlinders en andere tropische dieren plek krijgt.

Pringle-chip
Het gebouw, dat doet denken aan een Pringle-chip, is voorzien van allerlei duurzame technieken. Hierdoor kan het voor tweederde in zijn energiebehoefte voorzien, meldt Architectenweb.nl.

Aperiron wordt het derde hotel met zeven sterren ter wereld, en het tweede in Dubai. De andere twee zijn het kenmerkende, zeilvormige Burj Al Arab-hotel in Dubai en het Town House Galleria in Milaan. Daarnaast is het Burj Al Arab, of ‘The Burj’, bezig met het realiseren van een zevensterrenhotel op Majorca.

Bron: MissetHoreca.nl

Man bijt hond, maar dan anders...

Aangezien het vanavond Halloween is, was ik eigenlijk op zoek naar een "eng" stukje, dat ik maar niet kon vinden. Kwam wel het onderstaande verhaaltje tegen...
Soort van variatie op het thema "Man bijt hond" of "Wat gij niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet", hi, hi.


Een groep jachthonden heeft een jager neergeschoten die een afgeschoten fazant wilde oprapen. Dat maakten de autoriteiten in de Amerikaanse staat Iowa maandag bekend.

De 37-jarige James Harris wilde de neergeschoten vogel ophalen en zette zijn geweer tegen een hekje. "Toen hij er overheen klom stapten de jachthonden op het geweer dat afging'', maakte staatsbosbeheer van Iowa bekend. De man werd geraakt in zijn been.

Fazantenseizoen

Harris was met vrienden aan het jagen, een dag voordat het fazantenseizoen officieel begon.

Bron: NU.nl

Update per: woensdag 9 januari 2008

CHICAGO - Een opgewonden hond heeft in de Amerikaanse staat Texas per ongeluk zijn baasje doodgeschoten.

De man, een jager, had net een gans uit de lucht geschoten en hij wilde zijn hond uit zijn pick-up te halen om de vogel te zoeken. Hij legde zijn jachtgeweer in de laadbak waar de labrador retriever zat.

Het dier stond vervolgens enthousiast te kwispelen op het geladen wapen, dat daarop plotseling afging, volgens Amerikaanse media.

De 46-jarige jager raakte zwaargewond en werd afgevoerd naar een ziekenhuis. Daar overleed hij korte tijd later. Het incident gebeurde al afgelopen weekeinde, maar de autoriteiten maakten het pas dinsdag bekend

Verjaardag

Gisteren was het weer eens zo ver... Mijn verjaardag! Als het hier op aan komt, ben ik altijd een beetje dubbel. Is verjaardag nou wel of niet leuk, vraag ik me af? Ben ook dit jaar weer bezig geweest om het voor mezelf zo prettig mogelijk te houden en dat is nog niet zo makkelijk. De opties vlogen weer in het rond:

Ga ik een weekend weg? En zo ja, waar naar toe? New York (neen, vanwege persoonlijke redenen), Berlijn en als het dan het hele weekend regent? Dubai, leuk, spannend maar dan weer niet in je eentje, Marrakech, Napels, Istanbul??? Kortom, ik kwam er echt niet uit. Dus ben maar weer teruggevallen op een zekere keuze. Uit eten met goede vrienden.

We hebben ons deze keer maar eens laten laten verwennen bij Restaurant Lakes in Hilversum, buiten het feit dat het dan een soort van thuiswedstrijd was, was ik natuurlijk ook wel nieuwsgierig. Dit restaurant is net nieuw en dat moet worden getest! Resultaat, geslaagd met vlag en wimpel. Het eten was heerlijk, het gezelschap gezellig en een mooie inrichting. Hiep, hiep hoera, ik kan er weer een jaar tegen...

De hersenloze zondag

Afgelopen zondag was het weer eens zo ver... De autoloze zondag! Helemaal ergelijk als je al de hele dag hebt gewerkt en je wilt naar huis, dan mag je de stad niet meer in. Ben niet de enige die er zo over denkt. Lees maar met me mee:

Het had niet veel gescheeld of ik had nu in de gevangenis gezeten. Of in het gunstigste geval had ik een taakstraf en voorwaardelijk gehad. Het was namelijk weer eens autoloze zondag in Amsterdam. Door Sacha Prins.

Gelukkig maar dat ik afgelopen weekeinde in het buitenland mijn laatste vakantie uitje aan het vieren was op het strand van Saint-Tropez, waardoor deze narigheid mij bespaard is gebleven. Dat er een autoloze zondag was georganiseerd op 23 september wist ik niet eens en als Amsterdammer vind ik dat toch een beetje vreemd.

Wat bleek, het Amsterdamse stadsbestuur had in al haar wijsheid besloten de hele stad hermetisch af te sluiten voor autoverkeer. Niet zoals in voorgaande jaren enkel de binnenstad, maar gewoon de hele stad op een paar onbenullige wijken na. Erg vervelend voor alle mensen die voor joker naar de hoofdstad afreisden voor een gezellig bezoekje. Er was voor deze ongelukkigen weliswaar gratis openbaar vervoer geregeld vanaf de P+R lokaties, maar de aankondiging van deze zondag was zo beroerd dat de meesten alsnog na een uur file verbijsterd onderaan een afrit van de Ring Amsterdam werden weggestuurd.

Juridisch

Helemaal verbijsterend is het natuurlijk dat je als inwoner je eigen stad niet meer in mag. Er zijn logischerwijs tal van incidenten geweest met mensen die bijvoorbeeld uit hun werk kwamen en de stad simpelweg niet in mochten. Ik vraag me serieus af of zo'n autoloze zondag juridisch wel door de beugel kan. De inwoners betalen immers alle gemeentelijke belastingen en hun parkeervergunningen om gebruik te kunnen maken van alle stadse voorzieningen, inclusief de wegen. De schade voor belastingbetalende ondernemers die op zondag hun zaken doen durf ik niet eens aan te snijden.

De oogst van deze volgens de verantwoordelijke wethouder Herrema "succesvol verlopen" autoloze zondag, was dan ook enkele omver gereden en in elkaar gemepte verkeersregelaars. Die arme stakkers kunnen er natuurlijk ook niks aan doen dat ze een achterlijk beleid moeten uitvoeren, maar onder het kannonnenvlees op de frontlinie vallen nou eenmaal de slachtoffers. In de stad vierde het PvdA/GroenLinkse stadsbestuur ondertussen met milieudefensie de overwinning op de auto met een stevig potje stoepkrijten en skateboarden.

8-uur journaal

Gelukkig voor mij en één of meerdere verkeersregelaars, kwam ik niet op zondagmiddag, maar pas maandagochtend vroeg voor de files weer aan in Amsterdam. Als ik namelijk op zondagmiddag, na een rit van 12 uur, slechts één kilometer voor mijn huis zou zijn tegengehouden, dan acht ik het niet onwaarschijnlijk dat ik op onflatteuze wijze het 8-uur journaal had gehaald door over zo'n oranje hesje heen te rijden. Ik weet het, er zijn wetten die zich daar tegen uitspreken, maar probeer de verleiding maar te weerstaan als je na een lange tocht alleen nog maar je bed in wilt. Het is welbeschouwd een wonder dat er afgelopen zondag niet meer slachtoffers zijn gevallen.

Begrijp me goed hoor, wenselijke evenementen en de daarbij behorende verkeersoverlast in een grote stad zijn onvermijdelijk en daadwerkelijk nuttige (dus niet dat CO2 geneuzel) en structurele bijdragen aan het milieu zijn meer dan welkom, maar daar wil dus niemand zijn vingers aan branden. Een landelijk voorstel om de echt vervuilende auto's, dus de oudjes met van die ouderwets kankerverwekkende fijnstof, zwaarder te fiscaliseren in het gebruik is door de PvdA weggewuifd omdat hun electoraat (zij die belasting ontvangen) daardoor onevenredig zou worden getroffen, "...want die mensen hebben het al zo moeilijk blabla brede schouders blabla zware lasten...".

Nogal hypocriet om dan wel onder het voorwendsel van het milieu een autoloze zondag te organiseren, helemaal als je weet dat vijf procent van de auto's in Amsterdam verantwoordelijk is voor veertig procent van de luchtvervuiling door auto's.

Route Napoleon

Deze vakantie heb ik weer een aantal zaken geleerd. Als je de Route Napoleon (N85) rijdt zoals het hoort dan is een gemiddeld verbruik van één-op-twee haalbaar en dan is een reserve litertje olie (of twee) voor onderweg geen overbodige luxe. Franse vrouwen zijn nog steeds de mooiste en elegantste van Europa, ongeacht hun leeftijd en de milieu-taliban begint nu echt knettergek en oppermachtig te worden.

Het is wachten op de vliegtuigloze-, stroomloze-, rondvaartbootloze-, wasstraatloze-, openhaardloze en barbecueloze- zondagen. Of zouden ze het toch alleen maar bij auto's houden?

Bron: NU.nl

Verbouwing(sperikelen)

Ben nu al 5 weken bezig met de verbouwing (de voorbereidingen even niet meegeteld natuurlijk), en het gaat steeds meer lijken op een potje armworstelen:

Kijken wie de sterkste is!

Wat me in ieder geval opvalt is: dat leveranciers en werklui zich niet meer aan afspraken houden en maar wat doen... Ook blijkt dat verkopers levertijden op het moment van verkoop aantrekkelijk voorspiegelen, maar zodra de koop gesloten is een heel ander verhaal vertellen. Namelijk dat alles veel, heel veel langer gaat duren!

Ben er kortom een beetje klaar mee. Het voordeel is wel dat het er - ooit - allemaal erg mooi uit gaat zien. Kom binnenkort wel een keer met foto's, dus "Keep coming back".

Flo Amsterdam

Volgens Henny schrijf ik de laatste tijd veel te weinig 'eigen' dingen op dit blog. Dat laat ik me geen twee keer zeggen, dus gooi ik er maar weer eens een restaurant 'recensie' tegenaan.

Voor de goede orde, ik ben dus gisteren met Henny op stap geweest. Eerst naar de nieuwe Harry Potter film. Kwam goed uit, want ik ben stevig bezig in het laatste deel van de boekenserie. Beiden bevallen me prima, spannend en elk deel weer even (of beter gezegd meer) duister en boeiend.

Na een drankje (of drie) op het Rembrandtsplein, Restaurant Flo met een bezoekje verblijd. Op de inrichting is niet zoveel aan te merken, zou hooguit kunnen zijn dat het er allemaal een beetje te nieuw en strak uitziet. Volgens mij hoort een brasserie een beetje geleefd te hebben. Zal met de tijd wel goed komen. Ook over het eten geen kwaad, gewoon goed en netjes (niet uitzonderlijk).

Rapa Nuì

Zo om te beginnen even een vreemde naam gebruiken en dan lekker laten raden wat het is.

Maar als je deze foto ziet is het meteen al een stuk makkelijker...

Rapa Nuì is dus de naam van de strandtent in Bloemendaal waar Menko en ik gisteren maar eens naar toe zijn geweest.

Immers, het was mooi weer, Menko had nog vakantie, ik had een vrije dag, deze strandtent is vorig jaar verkozen tot beste strandtent van Nederland (volgens de Revu *) en we hadden beiden zin in een verzetje. Redenen te over zeg maar...

Moet zeggen was weer een vorstelijke middag. Heerlijk languit in de zitzakken geploft - wat zitten die Fatboy's toch lekker - prettig loungemuziekje erbij en niet te vergeten overheerlijke cocktails. Kortom ik heb de smaak te pakken en nu maar hopen dat het nog een beetje mooi weer blijft. Dan weet je waar je me de komende tijd kunt vinden...

*
Imago: Rapa Nui werd vorig jaar met zijn Zuid-Amerikaanse (huiskamer)sfeer door de lezer gekozen als dé winnaar van Revu’s Strandtententest. Hier kun je nog jezelf zijn, in tegenstelling tot de andere tenten in Bloemendaal. Interieur: veel kleuren en hardhout. Het publiek is tussen de 25 en 45 jaar oud, met of zonder kids. 9,5

Food & drinks: “In het ene paviljoen kun je à la carte eten en in het andere hangt meer een cafésfeer met statafels en fingerfood,” aldus eigenaresse Philine van der Giesen (34). Lekker is de tonijn (9,50) en de pasta bianco (vegetarische pasta, 14,-). Maar ook de plateau rapa nui (18,50) is een aanrader. Koffie en fris 2,20. Bier 2,50. 8,5

Feestjes en zo: Elke zondag draait er vanaf een uurtje of vier een vaste dj latinhouse en jarentachtigdisco. Na het eten kan er volop gedanst worden. Het Rongo Rongo Festival (strandtheater) komt dit jaar het tweede weekend van juli. Leuk: ‘Sensual Sushi’, geisha’s serveren sushi, sake, Japanse cocktails en iKi-bier. Check www.sensualsushi.nl voor de data. 8,5

Bereikbaarheid: Zuidelijkste puntje van Bloemendaal. Lange files op drukke dagen en geen parkeerplek ondanks grote parkeerplaats aan Zeeweg (doordeweeks en op zaterdag 5,- per dag, zondag 7,-). Met het openbaar vervoer helemaal een ramp. 5

Het oordeel: 8,5 (8,4)

Plus: Sensual sushi, erg origineel. En dat iKi bier is echt lekker!

Min: Rapa Nui, niet uít te spreken.

Prince is lelijk

Het is komkommertijd, jazeker, ook ik weet niets leuks te bedenken, dus gaan we maar weer een stukje plaatsen van mijn favoriete heer Dijkshoorn. Komt 'ie:

Prince heeft een nieuwe plaat uit. Niet echt meer een gebeurtenis. Muzikaal is het heel erg… ja, heel erg Prince, godzijdank. Niet gemakzuchtig, geen geflirt met allerlei foute muziekstrominkjes.

Prince, een piano, Maceo Parker, Wendy en Lisa en spelen maar. We vergeven hem zelfs de obligate rap in het nummer Mr. Goodnight. Geen nieuws, goed nieuws zou je zeggen. Maar die verpakking!

Wat mij betreft nu al genomineerd voor Lelijkste Cover ooit. Je dankt god op je blote knieën dat dit nauwelijks meer op het veel grotere LP formaat wordt verspreid. Je zou er een land mee kunnen binnenvallen, met deze hoes. Allemaal recht voor je uit houden en dan de vijand gillend van angst door het land jagen.

Ik dacht eerst dat het een uitgelekte verkiezingsposter voor de SGP was, die nu ook verplicht negers met hoge broeken in de partij toe moeten laten. Het zou ook een affiche kunnen zijn voor de achterlijke neef van hypnotiseur Rasta Rostelli. Wat zien we precies? Een beschrijving, voor de dove lezers onder ons.

God

Prince hangt als een goed geklede god vlak boven onze planeet. In een iets wijd vallend shirt van modehuis Kaïn en Abel, dat zijn borsthaar speels vrij laat zodat de sterrenstelsels er lekker luchtig doorheen kunnen blazen, hangt god Prince boven onze planeet en wappert wat met zijn handen.

Hij wordt omringd door magische tekens, heeft een ketting met Zijn symbool op kruishoogte hangen en staat zo te zien te twijfelen of hij de aarde in zal laten pakken of gewoon zo meeneemt. Prince kijkt, heel geëmotioneerd naar Europa. Hebben Amerikanen een handje van. Onze schuld waarschijnlijk, de vervuiling.

Stratosfeer

Ja, ook Prince is begaan met de aarde. Beetje laat, dat wel, maar toch. Vliegt in zijn privé-vliegtuig al een jaartje of dertig de stratosfeer naar de tyfus, verbruikt tijdens een kwartiertje show in de rust van de Amerikaanse Superbowl ongeveer even veel energie als een gemiddeld Afrikaans dorpje in zes eeuwen tijd en stookt een huis ter grootte van een middelgrote fabriek warm om daar op voorverwarmde kussentjes half naakt Candy Dulfer te ontvangen.

Maar hij hoopt dat we het hem allemaal vergeven na deze coverfoto. De boodschap: onze planeet heeft zijn warme belangstelling.

Beau

Dat verbaast me niets. Het is voor artiesten commercieel erg interessant om begaan te zijn met het milieu. Daar scoor je mee. Als zelfs Beau van Erven Dorens zich in woord en gebaar inzet voor een betere planeet, dan weet je wel hoe laat het is. Er valt geld mee te verdienen.

Planeetje op de hoes, zeiknummer over dat het allemaal de verkeerde kant op gaat, eens in de zoveel tijd met zijn allen een benefietsingle opnemen en je zit aan de goede kant van de lijn. Het is bijna net zo hard dringen als tijdens Live Aid, toen de popartiesten de Afrikanen voorgoed gingen redden. Met het bekende resultaat. Eeuwige roem voor bands als U2 en Queen en nog steeds eeuwige honger op 2000 km afstand van Dublin en London.

Gedrocht

Prince neem ik muzikaal heel serieus, maar tekstueel en commercieel is het een gedrocht. Nooit anders geweest. Op Sign of The Times waarschuwt hij ons al, alsof Joop Atsma van het CDA tegen ons aan staat te lullen, dat soft drugs de instap zijn naar de hard drugs.

In september my cousin tried reefer 4 the very first time, Now hes doing horse, its june. Een jaren vijftig standpunt, dat diep in de provincie misschien nog wel eens ergens geroepen wordt tijdens een wedstrijd touwtrekken of tractorpullen.'

Dries

Hou ze dus goed in de gaten en wantrouw ze, popartiesten die opeens met een biobak op de foto gaan. Eigenlijk is er maar een artiest die volledig zichzelf blijft en alleen al aan waterstofperoxide een continent per jaar er doorheen jaagt. En hij is er trots op. Mijn held, Dries Roelvink.

Bron: nicodijkshoorn.com

Het valt te proberen...

Het Openbaar Ministerie in Roemenië heeft een klacht afgewezen van een Roemeen die God wilde aanklagen wegens oplichting en misbruik van vertrouwen. De 40-jarige man rekent het God aan dat zijn gebeden niet zijn verhoord. Dat meldt het Gazet van Antwerpen woensdag.

De Roemeen zit momenteel een celstraf van twintig jaar uit wegens doodslag. "Toen ik gedoopt werd heb ik een contract met God gesloten, waarin hij me zou behoeden van het kwade", zo stelt de aanklager.Hij diende de klacht in tegen "de genaamde God, gevestigd in de hemelen en in Roemenië vertegenwoordigd door de orthodoxe kerk."

Het Openbaar Ministerie besloot de klacht af te wijzen, omdat God geen "rechtspersoon is en geen adres heeft."

Bron: NU.nl

Sitges

Vandaag is de eerste dag van onze vakantie, niet dat we nu al weg zijn... maar dat gaat wel snel gebeuren. Het zal niet als een verrassing overkomen dat de bestemming deze keer op Spanje is gevallen (het logo verklapt dat eigenlijk al een beetje immers). Aangezien de voorpret ook niet onbelangrijk is, heb ik maar even gegoogled op Sitges waar we naar toe gaan en op Noucentista, het hotel waar we verblijven.



Wie Spanje zegt, zegt zon en zee. De liefhebber van Spanje weet dat dit land nog veel meer te bieden heeft: een rijke historie, immense cultuurschatten, een woeste natuur, een eenvoudige, goede keuken en oprechte bewoners. Deze combinatie is niet overal te vinden. Wel in Sitges, een mondaine badplaats 40 km. ten zuiden van de wereld- en cultuurstad Barcelona. Van oudsher is Sitges een kunstenaars en vissersdorpje, mede door invloedrijke Barcelonezen is het plaatsje niet door de massa-toeristenstroom meegesleurd. Het unieke karakter heeft tot op de dag van vandaag veel van deze charme behouden.

If ever a pair of hotels summed up the spirit of Sitges, it would have to be the Hotel El Xalet and its younger sister, the Hotel Noucentista. Owned and run by our chum Raul, his lovely mum Pilar and other select members of their family, both properties manage to ooze twenty-first century style while still retaining the refinement and elegance of a gentler, more leisurely age. The hotel offers a choice of single, double and twin rooms.

Just along the road from the Xalet, you’ll find the Hotel Noucentista. The name means ‘1900’ the year of its original construction, and Raul and his brothers spent three years painstakingly restoring the building to its former glory. The Noucentista’s stunning architecture is matched only by its genuinely awe-inspiring interior. Just like the Xalet, there’s a perfect fusion of the trad and the mod but, given that the Noucentista is all newly decorated, the quality here perhaps even a little higher than even the El Xalet (if that's possible)

Every air conditioned room reflects its thoughtful interior design, with high quality fixtures and fittings, ample wardrobe space and opulent ensuite bathrooms. Most of the rooms here are doubles (you’ve a choice of twins and doubles down the road in the Xalet) and some (but not all) have balconies.

Breakfast at the Noucentista is served in the pretty dining area, or you may prefer to imbibe your caffeine in the small, attractive courtyard. Both hotels are located less than ten minutes’ walk from the beach and just three or four minutes’ walk from the centre of town. Maid service takes place daily, while your towels and bed linen will be changed twice a week

Slagveld

Gisteren was het dan eindelijk zover, samen met Gaby, Els, Marc en Remko naar ‘25 Live' het optreden van Georgios Kyriacos Panayiotou beter bekend als George Michael in de Amsterdam ArenA.
We wisten van tevoren dat het het een belevenis zou worden en dat bleek maar al te waar.

Ruim op tijd aanwezig konden we - als voorprogramma - Sophie Ellis-Bextor bewonderen. Echter, het enige wat mij hiervan is bijgebleven is een klein groen stipje op een ver podium en Remko als een kind zo blij met zijn staanplaats op de 'heilige' middenstip. So far, so good...

Die - te - lange pauze tussen voorprogramma en het daadwerkelijke concert (5 kwartier) was minder en had voor ons echt niet gehoeven.
Het wachten werd echter rijkelijk beloond en eerlijk is eerlijk die George is een kanjer. Geweldige stem, goede muziek (uiteraard) en een prachtige belichting... daar kwamen we voor. Zitten we goed en wel helemaal in de goede stemming... krijgen we een pauze en dat hadden ze nou net niet moeten doen!

Moe van het lange staan, het gedrang en niet te vergeten die irritante Major Tom's (mensen met rugzakken waarin een mini-tapsysteem) de hoogste tijd voor de noodzakelijke rek- en strekoefeningen en toen kwam die recensie van het laatste Justin Timberlake concert ineens wel erg dichtbij (En daar werd er weer één weggedragen naar de EHBO-post, een meisje van zestien, hooguit achttien dat door het gedrang bij het podium van Justin Timberlake, van haar stokje was gegaan). Consternatie, want... geen meisje van 16 deze keer maar Gaby die flauw viel. Bleek later gelukkig reuze mee te vallen en volgens de EHBO was het de emotie. Duh, wij weten wel beter het was het proppen/hossen/dringen.

Kortom toen waren we nog maar met z'n drieën en klaar voor de 2e helft. Sfeer zat er direct weer helemaal goed in en toen begonnen de problemen met Marc (heftige rugpijn), exit Marc! Op einde van het concert hebben Els en ik de boel weer bijeen gesprokkeld en richting huis... dus niet! Dit bleek het uitgelezen moment voor een totale ineenstorting van Marc, die dacht goed voorbeeld doet volgen en wat Gaby kan dat kan ik ook. Marc out (letterlijk in dit geval). Gelukkig kwam ook hij weer snel bij zijn positieven maar wel met vreselijk veel pijn en dan hebben we het voor het gemak maar niet over taxi's die maar niet (kunnen) komen. Daar wordt een mens niet gelukkig van, wel van George Michael overigens.

Eind goed al goed, uren later zijn we tenslotte allemaal toch weer heelhuids thuis gekomen. Kortom... een slagveld en ook een avond om niet snel te vergeten.

George Michael

Aangezien het nog maar een ruime week duurt voordat we naar George Michael gaan, even een stukje opgediept uit het archief van Nico Dijkshoorn...

Ik ken George Michael goed. Sterker nog, hij ligt hier nu naast me op de bank met allemaal kots in zijn sik. Meneer is vannacht weer eens wezen cruisen in Rotterdam en kwam zo te zien uiteindelijk bij Shoarma Tonnie terecht. Andere mensen zouden daar misschien op afknappen, een gozer met wimpers van zes centimeter in een politiepak, die met zijn billen omhoog op je bank ligt te slapen, maar George en ik kennen elkaar al wat jaartjes. Om precies te zijn uit de tijd van zijn single Last Christmas. Dat zit zo.

Ik zat in 1984 een beetje slecht met mijn ex-vrouw die al zes jaar iets bleek te hebben met de haringboer van de overkant. Daarna brak er iets. Kapot was ik er van. Had ik niet jaren lang met mijn elleboog op zijn toonbank naar hem staan kijken terwijl hij met zijn schitterende,van het visvet glimmende handen de haring kaakte? Het voelde als verraad. Ik heb toen impulsief twee moonboots gekocht, een fluorescerend skipak en een wintersportvakantie geboekt in Kaulzbach Am Kuckensee. Het was precies wat ik er van had verwacht. In mijn pak, met mijn harige moonboots tegen me aangedrukt dronken op de vloer jankend in slaap vallen.

Zo lag ik op 12 november 1984 midden in mijn blokhut toen ik wakker schrok door luid gelach. Ik kroop op mijn knieën naar het raam en zag twaalf aangeklede Moderne Jonge Mensen met weekendtassen aan komen lopen. Het waren stelletjes. Zes mannen met kapsels alsof ze keyboard speelden bij Duran Duran en zes witte Engelse vrouwtjes. Kijk, ze hadden hun vakantiehuis gevonden. Oh oh wat waren die klootzakken gelukkig en wat moesten ze dat aan iedereen laten zien. Terwijl ik iedere ochtend onderkoeld wakker werd met mijn hoofd tegen de verwarming aan hadden die eikels het gewoon gezellig. Ik bleef ze de hele dag beklijken. Steeds ging de voordeur open en deden ze allemaal typische wintersportdingetjes. Ze peperden elkaar in. Had ik ook gedaan vroeger, met Jacob uit klas 3b. Vond hij heerlijk. Ik was 15 en hij 14 en dan smeet ik hem keihard met zijn kop op de grond en dan maar lekker die sneeuw door zijn gezicht schuren.
Kijk, de deur ging weer open. Ik nam mijn positie naast het gordijn in. Adolf Dijkshoorn in zijn adelaarsnest. Niets ontging me. En toen zag ik pas wie daar door de sneeuw sjokte. George Michael! Ik had hem niet meteen herkend. Ik kende hem alleen uit de clip Club Tropicana in een witte zwembroek met een saxofoontje in zijn hand. Ik deed mijn hoofd iets dichter tegen het raam. Hij liep met een meisje. Nou nou, wat had meneer het naar zijn zin en wat moest hij lachen om haar vrouwenhumor. Hij raakte haar aan. Arm om haar heen. Hij wees en zij keek. Kijk, daar in de verte zagen ze een hertje. Binnen zag ik zijn vrienden lachend de kerstboom optuigen. Het hertje vluchtte naar het woud en George en zijn vriendin holden snel naar binnen, waarschijnlijk om te vertellen hoe dit magische moment hun leven had veranderd. Ik gleed in mijn moonboots, trok de deur achter me dicht en liep naar hun huisje.

Aankloppen. Andrew Ridgeley, de side-kick van Wham, deed open. Achter hem in de kamer gingen zijn vrienden door met het optuigen van de kerstboom. "Kan ik u helpen", vroeg Andrew. Ik duwde hem opzij en wandelde de kamer binnen. Het ging nu even om George. Eerst tilde ik de kerstboom boven mijn hoofd en flikkerde die in een hoek. Ik had de aandacht. "Sorry als ik erg stoor bij de wereldkampioenschappen heteroseksueel kerst vieren. Ik heb begrepen dat hier illegaal twee homo's staan te doen alsof ze een vriendin hebben. Hij en hij daar." George begon een emotioneel verhaal over dat het niet uitmaakte en dat we van binnen allemaal dezelfde kleur hadden. Ik onderbrak hem met een lel op zijn musketierbaardje.

"Man, wat sta jij nou te lullen. Luister nou, iedereen ziet het op kilometers afstand. Moet je kijken hoe je er uitziet. Alsof je een kapperconcours hebt gewonnen. Kijk nou even naar jezelf. Niemand gelooft ooit dat jij een vriendin hebt. Je loopt met een dikke trui en een sjaal om je nek in een legging door de sneeuw te huppelen. Gillen van de pret als je vrienden een sneeuwbal gooien? Meneer huilt om hertjes.

Discussie in de groep. Het maakte wel iets los. George vond ook dat ik wel een punt had. Hij waardeerde mijn eerlijkheid, maar het kwam nu een beetje kut uit want ze gingen net een soort van clip opnemen voor Wham. Daarna zou hij er zeker aan gaan werken. "Ja, dat zeggen alle readyfreddies, maar de vraag is: wat gaan we er aan doen, George? Luister, die Andrew Ridgeley die nu met zijn hand op je reet naast je staat, moeten we die niet eens ontzettend hard de waarheid gaan zeggen? Wie kan er hier nou zingen? Wie schrijft hier alle nummers George? Precies. Jij. Wie schreef young guns go for it? Juist, dat was jouw talent. Wake me up before you gogo, godverdomme jongen dat is pure poezie. Ridgeley, ja ik heb het tegen jou, kan jij niet een ontzettend eind optiefen. George is de man. Luister nou, even serieus, maar dat ziet er toch niet uit, in iedere clip twee sissieboys die net staan te doen of ze keihard van voren willen op een vrouw met tieten. George, neem nou van mij aan, jouw echte vrienden verkleden zich als bouwvakker of als indiaan om zich op muziek van the Village People heerlijk rauw te laten rammen in een park. Die mensen daar, die ziekmakende kluit vrolijk bewegende hematruien hier vlak voor me, die zitten jouw carrière in de weg, George. Kom op. Pak jezelf bij elkaar, loop met mij dit huisje uit en zeg: ja, ik doe er toe. Ik zing met een hoog stemmetje gereanimeerde disco met een leren string onder mijn jeans, maar maakt mij dat een minder mens? Nee! Ik smeek je, neem hem niet op George, die clip. Doe het niet. Die kandelaar van Andrew Ridgeley heb ik nooit aan zien komen. In de clip zie je mij, als je goed kijkt, achter de kerstboom liggen. De rest is geschiedenis. Zeven jaar later beleefde George zijn coming out en datzelfde weekend belde hij me op en heeft hij eigenlijk alleen maar gehuild. Andrew Ridgeley, de andere zanger van Wham, is nu medewerker kartonnen dozen klaarzetten bij een middelgroot veevoerverwerkingsbedrijf. Dat is de les van dit kerstverhaal. Wees wie je bent.

Bron: nicodijkshoorn.com

Weetje van de week

Surfen op internet kan ook erg handige tips opleveren. Nooit geweten dat je een deuk(je) in je auto op deze manier kunt repareren...

Klik maar eens op onderstaande link:

Link: Autoreparatie voor dummies

Como

We zijn alweer terug uit Como, kan ook niet anders want we zijn er maar 2 dagen geweest. Wel lekker decadent zo'n Pinksterweekendje weg...

'Das Leben Der Anderen'

Het is alweer een flinke poos geleden dat ik cultureel verantwoord bezig was. Dat kan cq mag natuurlijk niet zo blijven doorgaan.

Vandaar dat ik gisteren samen met Marc naar deze film ben geweest. Gelukkig weer eens een ouderwetse aanrader...

De voormalige Oost-Duitse inlichtingendienst, de Stasi, telde maar liefst 90.000 medewerkers en zo'n 200.000 informanten. De Stasiofficier Wiesler luistert dag en nacht de beroemde theaterauteur Dreyman af. De vrouw van de auteur, een beroemde actrice, mag op de persoonlijke belangstelling van de minister van cultuur rekenen, die in ruil voor haar gewilligheid haar carrière bewaakt. De vrouw komt meer en meer onder druk te staan als haar man ervan verdacht wordt belastende informatie door te spelen aan het West-Duitse blad Der Spiegel. In Wieslers onwrikbare trouw aan zijn partij komen langzaam scheurtjes als hij de actrice, die hij zo bewondert, wil beschermen. Uiteindelijk loopt zijn behulpzaamheid uit op een tragisch einde voor de actrice en hemzelf. Na de val van de muur ziet Dreyman zijn Stasidossiers in. Als hij erachter komt wie hem uiteindelijk gered heeft, maakt hij bij het schrijven van zijn nieuwe roman een geste van erkenning....

Zeepbel

Heb al eerder een stukje van de heer Dijkshoorn aangehaald, op één of andere manier weet hij bij mij toch steeds een 'een gevoelig snaar te raken', oftewel hij is weer leuk...

Een vrouw naar mijn hart, mevrouw Helene de Gier, die de Nationale Postcode Loterij aanklaagt omdat zij emotioneel kapot gaat aan feestende buren in haar straat. Die lopen al maanden met stukken karton door de straat waar op staat gekalkt hoeveel miljoen euro ze hebben gewonnen.

Staat zij net haar kipfilet van de Lidl met een vuistbijl aan stukken te hakken, komt er iemand op zijn golfkarretje door de straat rijden. Nu voelt zij zich nog armer. Allemaal de schuld van de postcodeloterij.

Ik herken daar veel in. Je voelt inderdaad de druk als er iemand uit je straat vlak voor je, bij de sigarenboer, een staatslot koopt. Schatten. Loeren. Het zal je toch niet gebeuren dat die proleet voor je, die lul van nummer 32, een prijs gaat winnen.

Lijkt me dus helemaal lastig als je opeens 23 man in de straat hebt die met een Audi thuiskomen van hun werk. Want dat zeggen ze er dan vaak bij. Ze blijven wel werken, voor de sociale contacten. Voor het geld hoeft het niet meer. En daar sta je, voor de vierde dag een komkommer in dunne plakjes te snijden op een halfje oud wit.

Oorlogsvoering

Voorhoedewerk dus van mevrouw De Gier. Eindelijk eens iemand die knokt tegen die psychische oorlogsvoering van loterijen.

Op voetbalvelden heb ik het ook. Loop ik de kantine binnen, leggen ze net de hoofdprijzen van de loterij neer. Beetje laf om de tafel heen draaien. 'Vier weken lang onbeperkt ossenworst van Slagerij Duikelman, ook voor al uw gereedschap'. Dan ben ik verkocht. Gewoon bang dat iemand anders dat gaat winnen. Dat wil je niet, dat een ander bergen ossenworst kan afhalen.

Door deze rechtszaak zie ik het opeens heel helder. Je moet niet mee hollen, maar het woekerende grootkapitaal keihard in het gezicht trappen. Niet meegaan in die gekte maar een daad stellen. Ik heb meteen wat dingetjes uitgeprobeerd.

Ellemieke Vermolen

Ik ben eerst naar het huis van Ellemieke Vermolen gereden. Aangebeld en haar helemaal verrot gescholden. Doordat ik weet dat zij gelukkig is met een nieuwe man voel ik mij slecht.

Ze zet ook zonder dat ik dat wil beelden op mijn netvlies. Ik wil haar helemaal niet als een opgerold zwaantje naakt onder die rokende paling van Jan Smit zien hangen. Nu heeft ze weer iets met een topkok. Wel handig, want Ellemieke is zelf zo heet als een fornuis. Die kan je zo zes plakken beenham op haar rug gooien en even om en om bakken. Als je haar rug ooit ziet, want daar ligt ze meestal op te werken. Nou ja, dat soort gedachten dus. Het geluk van Ellemieke zit mij dwars, zo ligt het eigenlijk.

Thijs Römer

Ook meteen maar naar Thijs Römer gereden. Die heeft een script geschreven voor een film met zijn vrouw Katja er in. Wil ik ook niet weten. Daar word ik onrustig van. Normaal is zo'n slechte Nederlandse film er gewoon opeens. Je weet niet eens dat ze hem maken. Al die ellende, dat hele beeld van soapacteurs die een echte grote mensenfilm aan het maken zijn, normaal heb je daar helemaal geen weet van. Lig ik in mijn bed en dan liggen zij die abominabele teksten uit hun hoofd te leren. Prima. Nu, door dat bericht over Thijs Romer, ligt dat anders.

Als ik iets niet voor me wil zien is het wel dat geborneerde wonderkindjeshoofd van Thijs Römer, beroemd door zijn familie, die zijn vrouw uitlegt hoe ze zo goed mogelijk haar tieten moet weg acteren. Want dat is de inzet dit jaar bij de Römertjes. Aan iedereen in Nederland laten zien dat zijn vrouw Katja meer is dan twee tieten met een lachend hoofd er tussen.

Bach

Ja, ik voel me emotioneel gechanteerd door dit bericht. Ik wil niet weten dat die film er komt. Ik wil niet weten dat Thijs Römer nu ook al denkt dat hij kan schrijven. Nog even en hij hercomponeert de werken van Bach.

Wie deze omhooggevallen kwal met zijn kunstenaarsbaardje in het programma 'De wereld draait door' een verklaring af zag leggen over zijn vermeende schoonheid en dat hij daarom natuurlijk de knapste vrouw van Nederland had, die weet genoeg. Een zeepbel. Geen inhoud.

Uitermate kwetsend om zoiets van te voren bekend te maken en daarom emotionele chantage van de ergste soort. Ik had dit niet willen weten.

Bron: nicodijkshoorn.com

Nieuwkoopse Plassen

Gisteren - volgens de laatste weersverwachting - voorlopig één van de laatste mooie dagen, dus maar eens een bootje gehuurd en gevaren op de Nieuwkoopse Plassen.

Weer eens heel wat anders...

Steeds sneller...

Als overtuigd anti-loper, viel onderstaande bericht mij natuurlijk meteen op. Ik vraag me het volgende af; als je dan toch persé sneller wilt gaan, waarom je dan niet gewoon de fiets, de auto of het openbaar vervoer pakt...

Voetgangers over de hele wereld hebben de laatste tien jaar hun tempo gemiddeld met 10 procent opgeschroefd. Dit blijkt uit een studie naar voetgangers in grote steden door psychologen aan de Universiteit van Hertfordshire in Groot-Brittannië.
Volgens de onderzoekers is de toegenomen haast van mensen een gevolg van e-mail, sms en de steeds grotere druk om 24 uur per dag beschikbaar te zijn.
De eerste en enige Nederlandse stad op de lijst van 32 'snelle steden' is Utrecht, op plaats negen. De Nederlandse stad komt maar net na New York. Deze stad maakt zijn reputatie van 'stad die nooit slaapt' met een achtste plaats niet waar.

Snelste lopers.

Voetgangers in Singapore zijn het snelst. Hun snelheid is sinds het referentiejaar 1994 met 30 procent toegenomen.
Ook in de Chinese stad Guangzhou steeg het tempo flink, namelijk met 20 procent. De stad kwam op plaats vier. Kopenhagen en Madrid hebben de snelste lopers van alle Europese steden en komen op respectievelijk plaats twee en drie.
De onderzoekers hebben in elke onderzochte stad een drukke straat met een brede, gelijkmatige stoep zonder obstakels gebruikt als meetplek. Ze maten vervolgens de snelheid van 35 voetgangers die langskwamen over een afstand van 18 meter.

Bron: NU.nl