George Michael

Aangezien het nog maar een ruime week duurt voordat we naar George Michael gaan, even een stukje opgediept uit het archief van Nico Dijkshoorn...

Ik ken George Michael goed. Sterker nog, hij ligt hier nu naast me op de bank met allemaal kots in zijn sik. Meneer is vannacht weer eens wezen cruisen in Rotterdam en kwam zo te zien uiteindelijk bij Shoarma Tonnie terecht. Andere mensen zouden daar misschien op afknappen, een gozer met wimpers van zes centimeter in een politiepak, die met zijn billen omhoog op je bank ligt te slapen, maar George en ik kennen elkaar al wat jaartjes. Om precies te zijn uit de tijd van zijn single Last Christmas. Dat zit zo.

Ik zat in 1984 een beetje slecht met mijn ex-vrouw die al zes jaar iets bleek te hebben met de haringboer van de overkant. Daarna brak er iets. Kapot was ik er van. Had ik niet jaren lang met mijn elleboog op zijn toonbank naar hem staan kijken terwijl hij met zijn schitterende,van het visvet glimmende handen de haring kaakte? Het voelde als verraad. Ik heb toen impulsief twee moonboots gekocht, een fluorescerend skipak en een wintersportvakantie geboekt in Kaulzbach Am Kuckensee. Het was precies wat ik er van had verwacht. In mijn pak, met mijn harige moonboots tegen me aangedrukt dronken op de vloer jankend in slaap vallen.

Zo lag ik op 12 november 1984 midden in mijn blokhut toen ik wakker schrok door luid gelach. Ik kroop op mijn knieën naar het raam en zag twaalf aangeklede Moderne Jonge Mensen met weekendtassen aan komen lopen. Het waren stelletjes. Zes mannen met kapsels alsof ze keyboard speelden bij Duran Duran en zes witte Engelse vrouwtjes. Kijk, ze hadden hun vakantiehuis gevonden. Oh oh wat waren die klootzakken gelukkig en wat moesten ze dat aan iedereen laten zien. Terwijl ik iedere ochtend onderkoeld wakker werd met mijn hoofd tegen de verwarming aan hadden die eikels het gewoon gezellig. Ik bleef ze de hele dag beklijken. Steeds ging de voordeur open en deden ze allemaal typische wintersportdingetjes. Ze peperden elkaar in. Had ik ook gedaan vroeger, met Jacob uit klas 3b. Vond hij heerlijk. Ik was 15 en hij 14 en dan smeet ik hem keihard met zijn kop op de grond en dan maar lekker die sneeuw door zijn gezicht schuren.
Kijk, de deur ging weer open. Ik nam mijn positie naast het gordijn in. Adolf Dijkshoorn in zijn adelaarsnest. Niets ontging me. En toen zag ik pas wie daar door de sneeuw sjokte. George Michael! Ik had hem niet meteen herkend. Ik kende hem alleen uit de clip Club Tropicana in een witte zwembroek met een saxofoontje in zijn hand. Ik deed mijn hoofd iets dichter tegen het raam. Hij liep met een meisje. Nou nou, wat had meneer het naar zijn zin en wat moest hij lachen om haar vrouwenhumor. Hij raakte haar aan. Arm om haar heen. Hij wees en zij keek. Kijk, daar in de verte zagen ze een hertje. Binnen zag ik zijn vrienden lachend de kerstboom optuigen. Het hertje vluchtte naar het woud en George en zijn vriendin holden snel naar binnen, waarschijnlijk om te vertellen hoe dit magische moment hun leven had veranderd. Ik gleed in mijn moonboots, trok de deur achter me dicht en liep naar hun huisje.

Aankloppen. Andrew Ridgeley, de side-kick van Wham, deed open. Achter hem in de kamer gingen zijn vrienden door met het optuigen van de kerstboom. "Kan ik u helpen", vroeg Andrew. Ik duwde hem opzij en wandelde de kamer binnen. Het ging nu even om George. Eerst tilde ik de kerstboom boven mijn hoofd en flikkerde die in een hoek. Ik had de aandacht. "Sorry als ik erg stoor bij de wereldkampioenschappen heteroseksueel kerst vieren. Ik heb begrepen dat hier illegaal twee homo's staan te doen alsof ze een vriendin hebben. Hij en hij daar." George begon een emotioneel verhaal over dat het niet uitmaakte en dat we van binnen allemaal dezelfde kleur hadden. Ik onderbrak hem met een lel op zijn musketierbaardje.

"Man, wat sta jij nou te lullen. Luister nou, iedereen ziet het op kilometers afstand. Moet je kijken hoe je er uitziet. Alsof je een kapperconcours hebt gewonnen. Kijk nou even naar jezelf. Niemand gelooft ooit dat jij een vriendin hebt. Je loopt met een dikke trui en een sjaal om je nek in een legging door de sneeuw te huppelen. Gillen van de pret als je vrienden een sneeuwbal gooien? Meneer huilt om hertjes.

Discussie in de groep. Het maakte wel iets los. George vond ook dat ik wel een punt had. Hij waardeerde mijn eerlijkheid, maar het kwam nu een beetje kut uit want ze gingen net een soort van clip opnemen voor Wham. Daarna zou hij er zeker aan gaan werken. "Ja, dat zeggen alle readyfreddies, maar de vraag is: wat gaan we er aan doen, George? Luister, die Andrew Ridgeley die nu met zijn hand op je reet naast je staat, moeten we die niet eens ontzettend hard de waarheid gaan zeggen? Wie kan er hier nou zingen? Wie schrijft hier alle nummers George? Precies. Jij. Wie schreef young guns go for it? Juist, dat was jouw talent. Wake me up before you gogo, godverdomme jongen dat is pure poezie. Ridgeley, ja ik heb het tegen jou, kan jij niet een ontzettend eind optiefen. George is de man. Luister nou, even serieus, maar dat ziet er toch niet uit, in iedere clip twee sissieboys die net staan te doen of ze keihard van voren willen op een vrouw met tieten. George, neem nou van mij aan, jouw echte vrienden verkleden zich als bouwvakker of als indiaan om zich op muziek van the Village People heerlijk rauw te laten rammen in een park. Die mensen daar, die ziekmakende kluit vrolijk bewegende hematruien hier vlak voor me, die zitten jouw carrière in de weg, George. Kom op. Pak jezelf bij elkaar, loop met mij dit huisje uit en zeg: ja, ik doe er toe. Ik zing met een hoog stemmetje gereanimeerde disco met een leren string onder mijn jeans, maar maakt mij dat een minder mens? Nee! Ik smeek je, neem hem niet op George, die clip. Doe het niet. Die kandelaar van Andrew Ridgeley heb ik nooit aan zien komen. In de clip zie je mij, als je goed kijkt, achter de kerstboom liggen. De rest is geschiedenis. Zeven jaar later beleefde George zijn coming out en datzelfde weekend belde hij me op en heeft hij eigenlijk alleen maar gehuild. Andrew Ridgeley, de andere zanger van Wham, is nu medewerker kartonnen dozen klaarzetten bij een middelgroot veevoerverwerkingsbedrijf. Dat is de les van dit kerstverhaal. Wees wie je bent.

Bron: nicodijkshoorn.com