Prince is lelijk

Het is komkommertijd, jazeker, ook ik weet niets leuks te bedenken, dus gaan we maar weer een stukje plaatsen van mijn favoriete heer Dijkshoorn. Komt 'ie:

Prince heeft een nieuwe plaat uit. Niet echt meer een gebeurtenis. Muzikaal is het heel erg… ja, heel erg Prince, godzijdank. Niet gemakzuchtig, geen geflirt met allerlei foute muziekstrominkjes.

Prince, een piano, Maceo Parker, Wendy en Lisa en spelen maar. We vergeven hem zelfs de obligate rap in het nummer Mr. Goodnight. Geen nieuws, goed nieuws zou je zeggen. Maar die verpakking!

Wat mij betreft nu al genomineerd voor Lelijkste Cover ooit. Je dankt god op je blote knieën dat dit nauwelijks meer op het veel grotere LP formaat wordt verspreid. Je zou er een land mee kunnen binnenvallen, met deze hoes. Allemaal recht voor je uit houden en dan de vijand gillend van angst door het land jagen.

Ik dacht eerst dat het een uitgelekte verkiezingsposter voor de SGP was, die nu ook verplicht negers met hoge broeken in de partij toe moeten laten. Het zou ook een affiche kunnen zijn voor de achterlijke neef van hypnotiseur Rasta Rostelli. Wat zien we precies? Een beschrijving, voor de dove lezers onder ons.

God

Prince hangt als een goed geklede god vlak boven onze planeet. In een iets wijd vallend shirt van modehuis Kaïn en Abel, dat zijn borsthaar speels vrij laat zodat de sterrenstelsels er lekker luchtig doorheen kunnen blazen, hangt god Prince boven onze planeet en wappert wat met zijn handen.

Hij wordt omringd door magische tekens, heeft een ketting met Zijn symbool op kruishoogte hangen en staat zo te zien te twijfelen of hij de aarde in zal laten pakken of gewoon zo meeneemt. Prince kijkt, heel geëmotioneerd naar Europa. Hebben Amerikanen een handje van. Onze schuld waarschijnlijk, de vervuiling.

Stratosfeer

Ja, ook Prince is begaan met de aarde. Beetje laat, dat wel, maar toch. Vliegt in zijn privé-vliegtuig al een jaartje of dertig de stratosfeer naar de tyfus, verbruikt tijdens een kwartiertje show in de rust van de Amerikaanse Superbowl ongeveer even veel energie als een gemiddeld Afrikaans dorpje in zes eeuwen tijd en stookt een huis ter grootte van een middelgrote fabriek warm om daar op voorverwarmde kussentjes half naakt Candy Dulfer te ontvangen.

Maar hij hoopt dat we het hem allemaal vergeven na deze coverfoto. De boodschap: onze planeet heeft zijn warme belangstelling.

Beau

Dat verbaast me niets. Het is voor artiesten commercieel erg interessant om begaan te zijn met het milieu. Daar scoor je mee. Als zelfs Beau van Erven Dorens zich in woord en gebaar inzet voor een betere planeet, dan weet je wel hoe laat het is. Er valt geld mee te verdienen.

Planeetje op de hoes, zeiknummer over dat het allemaal de verkeerde kant op gaat, eens in de zoveel tijd met zijn allen een benefietsingle opnemen en je zit aan de goede kant van de lijn. Het is bijna net zo hard dringen als tijdens Live Aid, toen de popartiesten de Afrikanen voorgoed gingen redden. Met het bekende resultaat. Eeuwige roem voor bands als U2 en Queen en nog steeds eeuwige honger op 2000 km afstand van Dublin en London.

Gedrocht

Prince neem ik muzikaal heel serieus, maar tekstueel en commercieel is het een gedrocht. Nooit anders geweest. Op Sign of The Times waarschuwt hij ons al, alsof Joop Atsma van het CDA tegen ons aan staat te lullen, dat soft drugs de instap zijn naar de hard drugs.

In september my cousin tried reefer 4 the very first time, Now hes doing horse, its june. Een jaren vijftig standpunt, dat diep in de provincie misschien nog wel eens ergens geroepen wordt tijdens een wedstrijd touwtrekken of tractorpullen.'

Dries

Hou ze dus goed in de gaten en wantrouw ze, popartiesten die opeens met een biobak op de foto gaan. Eigenlijk is er maar een artiest die volledig zichzelf blijft en alleen al aan waterstofperoxide een continent per jaar er doorheen jaagt. En hij is er trots op. Mijn held, Dries Roelvink.

Bron: nicodijkshoorn.com

Het valt te proberen...

Het Openbaar Ministerie in Roemenië heeft een klacht afgewezen van een Roemeen die God wilde aanklagen wegens oplichting en misbruik van vertrouwen. De 40-jarige man rekent het God aan dat zijn gebeden niet zijn verhoord. Dat meldt het Gazet van Antwerpen woensdag.

De Roemeen zit momenteel een celstraf van twintig jaar uit wegens doodslag. "Toen ik gedoopt werd heb ik een contract met God gesloten, waarin hij me zou behoeden van het kwade", zo stelt de aanklager.Hij diende de klacht in tegen "de genaamde God, gevestigd in de hemelen en in Roemenië vertegenwoordigd door de orthodoxe kerk."

Het Openbaar Ministerie besloot de klacht af te wijzen, omdat God geen "rechtspersoon is en geen adres heeft."

Bron: NU.nl

Sitges

Vandaag is de eerste dag van onze vakantie, niet dat we nu al weg zijn... maar dat gaat wel snel gebeuren. Het zal niet als een verrassing overkomen dat de bestemming deze keer op Spanje is gevallen (het logo verklapt dat eigenlijk al een beetje immers). Aangezien de voorpret ook niet onbelangrijk is, heb ik maar even gegoogled op Sitges waar we naar toe gaan en op Noucentista, het hotel waar we verblijven.



Wie Spanje zegt, zegt zon en zee. De liefhebber van Spanje weet dat dit land nog veel meer te bieden heeft: een rijke historie, immense cultuurschatten, een woeste natuur, een eenvoudige, goede keuken en oprechte bewoners. Deze combinatie is niet overal te vinden. Wel in Sitges, een mondaine badplaats 40 km. ten zuiden van de wereld- en cultuurstad Barcelona. Van oudsher is Sitges een kunstenaars en vissersdorpje, mede door invloedrijke Barcelonezen is het plaatsje niet door de massa-toeristenstroom meegesleurd. Het unieke karakter heeft tot op de dag van vandaag veel van deze charme behouden.

If ever a pair of hotels summed up the spirit of Sitges, it would have to be the Hotel El Xalet and its younger sister, the Hotel Noucentista. Owned and run by our chum Raul, his lovely mum Pilar and other select members of their family, both properties manage to ooze twenty-first century style while still retaining the refinement and elegance of a gentler, more leisurely age. The hotel offers a choice of single, double and twin rooms.

Just along the road from the Xalet, you’ll find the Hotel Noucentista. The name means ‘1900’ the year of its original construction, and Raul and his brothers spent three years painstakingly restoring the building to its former glory. The Noucentista’s stunning architecture is matched only by its genuinely awe-inspiring interior. Just like the Xalet, there’s a perfect fusion of the trad and the mod but, given that the Noucentista is all newly decorated, the quality here perhaps even a little higher than even the El Xalet (if that's possible)

Every air conditioned room reflects its thoughtful interior design, with high quality fixtures and fittings, ample wardrobe space and opulent ensuite bathrooms. Most of the rooms here are doubles (you’ve a choice of twins and doubles down the road in the Xalet) and some (but not all) have balconies.

Breakfast at the Noucentista is served in the pretty dining area, or you may prefer to imbibe your caffeine in the small, attractive courtyard. Both hotels are located less than ten minutes’ walk from the beach and just three or four minutes’ walk from the centre of town. Maid service takes place daily, while your towels and bed linen will be changed twice a week